Blog
Daan's eerste bezoek...
Geschreven op 10 Oktober 2011 door
"Daan, voortmaken! We vertrekken binnen 5 minuten !". Waarnaartoe?, vraag ik me af. Oh, ik weet het al. We gaan misschien naar een speeltuin of een pretpark, of nee, misschien vertrekken we wel voor heel lang en maken we een reis rond de wereld. Ja, dat zou pas cool zijn: een echte reis rond de wereld. Stel je voor: eerst met het vliegtuig naar een of ander ver land waar wilde dieren leven en daar slapen we dan in grote tenten en ... . "Daan! Da-aaan! Hé jongen, we zijn weg, we gaan op restaurant met oma en opa". Op restaurant? Oh nee, daar gaat mijn reis om de wereld.
"Ok, ik kom al", roep ik enthousiast maar ik voel me vanbinnen niet echt vrolijk. Wat kan ik nu voor leuks doen op restaurant? O jee, dat wordt weer heel lang stilzitten aan tafel en eindeloos lang luisteren naar allerlei verhalen. Pfffff, saai...
De autorit verloopt zoals altijd. Mama en papa zijn altijd heel blij als ze uit eten gaan, zij vinden dat gezellig. Ik vind het vooral lang duren.
"Het restaurant dat we deze keer uitgezocht hebben, bestaat al een hele tijd", zegt mama. Wat maakt dat nu uit? Alle restaurants zijn toch hetzelfde, of ze nu kort of lang bestaan, voor kinderen is er gewoon niks aan...
"Sensunik", staat er op de deur. Wat is er nu zo uniek? Het is toch maar een restaurant. We gaan zo dadelijk naar binnen, worden aan tafel gezet en een of andere ober komt de bestelling opnemen. Klaar.
Hé, dat is gek, het lijkt of de ober tegen mij praat? Ik heb het zelfs niet goed verstaan, normaal praten obers alleen maar tegen mijn ouders.
"Dag, jongen! Hoe heet je?", vraagt de ober. "Euh, Daan", stamel ik een beetje verlegen. "Dag Daan, ga je met je ouders aan tafel zitten of wil je graag op zolder eten?", wil de ober weten. Wat, denk ik, op zolder? Word ik gestraft of zo?. "Ik zie dat je verbaasd bent", gaat de ober vrolijk verder: "Ik zal me even voorstellen, ik ben Yannick en ik wil je graag laten kennis maken met ons uniek restaurant."
Vanaf dat moment gaat alles heel snel en hoor ik vooral veel "Oh’s en Ah’s". Mijn ouders kijken blij verrast en oma en opa stralen alsof ze me net een gedichtje hebben horen voordragen.
"Daan, lieve schat, vanaf vandaag is uit eten gaan voor jou ook een feest", zegt mama. Ik snap er niks meer van: op zolder eten, vriendelijke obers die ook tegen mij praten, op restaurant een feest, ... het zal wel.
Plots krijg ik een sticker op mijn trui en mag ik mee naar boven. Wat spannend, ik hoef blijkbaar niet mee aan tafel beneden, ik mag wat anders gaan doen. Wanneer ik boven voor een klein poortje sta, wordt het me allemaal duidelijk: ik ben niet het enige kind, nee hoor, er zijn er een heleboel. Sommige zijn aan het knutselen, andere aan het ravotten, ... en ik, ik zie een heel lief meisje naar me glimlachen. Zij wil ook weten hoe ik heet. Ik denk dat ik die zolder best wel leuk begin te vinden.
"Dag, Daan! Wat wil je graag doen? Lezen, op het klimrek of liever een gezelschapsspel, of op de computer, of of of of of ..." Ik hoor zelfs niet alles wat er gezegd wordt, er is zoveel leuks om te doen. Help, ik kan niet kiezen! Of toch wel, ik wil eerst graag geschminkt worden. Ja, ik wil een leeuw zijn. Ha ha, dan verstop ik mij nadien in de wildernis en laat ik iedereen mijn gebrul horen.
"Daan, Daan!"
Ik word wakker uit mijn dagdroom en zie een megagrote suikerspin voor mijn neus. "Is die voor mij?", vraag ik. "Ja zeker", zegt het meisje. Ik voel me gelukkig. Op restaurant gaan is echt leuk.
Zouden grote mensen ook spelen als ze uit eten gaan? Neeeeeeeeeee. Grote mensen zitten alleen maar te praten. Wij, kinderen, wij beleven tenminste avonturen! Ha, Sensunik is ons paradijs!
"Aan tafel iedereen!". Cool, we eten allemaal samen. Er is Lisa, Gert, Tamara, Sofie, Karel en ik. Of liever: Vlinder, Spiderman, Prinses, Lieveheersbeestje, Vampier en Leeuw.
Dit is echt wel het leukste restaurant dat er bestaat! Ik wil straks niet mee naar huis, ik wil gewoon hier blijven.
"Daan, Da-aan!". Het is mama. Nu al! Ik wil nog niet weg, het is hier veel te fijn. Ik heb net allemaal nieuwe vrienden leren kennen.
"Daan, we gaan vertrekken, jongen". Ik ben niet Daan, ik ben een leeuw en deze leeuw wil nog even in de SensUnik-jungle blijven. "We komen zeker nog wel eens terug", zegt mama. Ja, dat ken ik. Wie weet hoe lang ik nog moet wachten. Ik trek mijn meest beteuterde gezicht. Ik kijk naar mama met de meest triestige puppy-ogen en ik pers er zelfs een traan uit. "Oh Daan, lieve schat, je vond het echt fijn hé", zegt mama terwijl ze me in haar armen neemt. Ik zeg niets en knik zachtjes met mijn leeuwenhoofd. "Weet je wat", zegt mama: "misschien kan je hier wel je verjaardagsfeestje geven". Ik voel mijn leeuwenhart sneller slaan. Hier terugkomen met al mijn vriendjes van de klas. Dat zou pas echt de max zijn. "Kan dat echt?", vraag ik voorzichtig. "Natuurlijk", zegt het lieve meisje: "En dan maken we er een hele speciale namiddag van". "Oh dank je, mama!". Ik brul het uit van plezier en verlaat de SensUnik-wildernis ...
Reacties
Er zijn nog geen reacties